موضوع کلی فیلم پینوکیو؟
پسرک چوبی که برای تبدیل شدن به یک پسر واقعی از ماجراهای عجیبی عبور میکند.
اگه بخوایم یه اسم دیگه برای این فیلم بذاریم:
پسرک چوبی واقعی
خلاصهای از فیلم پینوکیو:
پدر ژپتو یک منبت کار تنهاست که عروسکی با چوب درخت کاج می سازد و نام او را پینوکیو می گذارد. این عروسک توسط پری آبی جان داده میشود.
بعد از مدتی ژپتو تصمیم میگیرد پینوکیو را به مدرسه بفرستد، در راه مدرسه توسط یک روباه و یک گربه مورد آزار قرار میگیرد که آنها با حیله خود را دوست او معرفی میکنند و وقتی که به مدرسه میرود و معلم پینوکیو او را قبول نمیکند که در مدرسه او درس بخواند، با او همراه میشوند و او را به عنوان اینکه تو مشهور که بشوی به همه چیز خواهی رسید و پدرت از تو راضی خواهد بود به استرومبلی بازیگر که کالسکهای داشت و با عروسکهای خیمه شب بازی برنامه اجرا میکرد و مردم به او پول می دادند فروختند.
استرومبلی هم بعدازظهر اجرای برنامه او را زندانی کرد و تا مقصد بعدی و اجرای بعدی برسند. در میان راه توسط یکی از عروسکگردانهای ناراضی کاروان و جیمینی موفق میشوند که فرار کند. در میان راه که در حال فرار کردن بود رئیس کاروان سرزمین لذت (پلژر آیلند) او را میگیرد. با اجبار با خود همراه میکند و به آن سرزمین میبرد و در آنجا که نه قانونی نه پلیسی نه پدر و مادری داشت تا هر وقت که میخواستند و از هر چیزی که میخواستند میتوانستند استفاده کنند ،از هر چیزی در حد خراب کردن و از بین بردن و آزار دادن بقیه افراد حاضر در آن مکان، انواع نوشیدنی و خوراکی و بازی و بود که میتوانستند لذت ببرند ولی غافل از اینکه رئیس کاروان برای این بچهها برنامهای خاص داشت.
دیالوگ قشنگ فیلم:
پری آبی گفت: «مهمترین بخش واقعی شدن این نیست که از چه چیزی ساخته شدی، اینه که درون دلت چه خبره.»
صحنۀ جذاب فیلم پینوکیو:
قسمت انتهایی که پینوکیو بعد از خروج از دهان هیولا به پدر التماس میکند نمیرد و گریه میکند. اشکش روی صورت ژپتو میریزد و کلی ابراز علاقه به پدر میکند و سر را روی سینه پدر میگذارد و میگوید که او را تنها نگذارد.
بد آموزیها
در قسمتی که بچهها به سرزمین لذت می روند، آن همه تفریح بسیار جذاب به نظر میآید؛ چون در عالم واقعیت خبری از تبدیل به حیوان شدن نیست و داشتن این همه امکانات تفریحی و لذتبردن بیقید و شرط بسیار وسوسهانگیز و جذاب است.
سخن آخر
قسمت پایانی که پینوکیو محبت به پدر را انتخاب میکند برایم دلنشین بود ولی در کل برای کودکان زیر ۱۰سال که چندان قدرت تشخیص ندارند مناسب نیست.
نویسنده: راحله رضایی